“24 Ocak Kararları” adıyla tarihe geçen kararlarla, maliyetler düşürülecek, bunun için ücretler aşağıya çekilecek, sosyal haklar budanacak, işçilerin yıllar boyu mücadele ile elde ettikleri siyasi ve ekonomik ne kadar kazanım varsa hepsi ortadan kaldırılacaktı.
Kemal Türkler, “bizi ortadan kaldırmadan bu kararları hayata geçiremezler” diyordu.
22 Temmuz 1980’de Kemal Türkler’i katlettiler.

Ve ardından 12 Eylül geldi.
Darbeyi izleyen birkaç gün içinde DİSK ve bağlı tüm sendikalar kapatıldı. Sendikaların taşınır taşınmaz bütün mallarına el kondu. Davalar açıldı.
Sürmekte olan grevler durduruldu. İşçiler zorla işbaşı yaptırıldı.

Sözleşmeler Yüksek Hakem Kurulu’nda, önceki sözleşmelere göre ciddi gerilemelerle bağıtlandı.
Darbeyi izleyen 4 yıl boyunca ülkede bir tek grev yapılamadı.
Sendikalar, toplu sözleşme ve grev yasaları örgütlenmeyi neredeyse imkansız hale getirecek şekilde değiştirildi.
5 yıl içinde ülkedeki sendikalı işçi sayısı dörtte bire düştü.
8 yıl içinde işçilerin gelir dağılımından aldıkları pay %30’lardan %14’lere geriledi.
Bu süre zarfında 650 bin kişi gözaltına alındı. Darbe sonrası kurulan sıkıyönetim mahkemelerinde 230 bin kişi yargılandı.
İdamla 52, işkenceyle 171 kişi katledildi.

Aradan yirmi sekiz yıl geçti.

Bugün hala ülkeyi yönetenler, siyasi ve ekonomik planda 12 Eylül çizgisini sürdürüyorlar.
İşçi ve emekçilerin o günden bu güne elinde kalan ne varsa hepsini ortadan kaldırmaya çalışıyorlar.

Sağlık ve emeklilik hakkı gasp ediliyor. Sendikalaşmaya müdahaleler sürüyor. İşsizlik çığ gibi büyüyor. Hak arama mücadelesi veren, bayramlarını kutlamak isteyen işçilere 12 Eylül dönemini aratmayacak şiddette saldırılar gerçekleştiriliyor.
12 Eylül’de bile el uzatılmaya cesaret edilemeyen kıdem tazminatlarımızın ortadan kaldırılması gündemde. Bölgesel asgari ücrete ilişkin düzenlemeler hazırlanıyor.
2821 ve 2822 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Grev Lokavt Kanunu, 12 Eylül sonrası değiştirilmiş haliyle yürürlülükte kalmaya devam ediyor. Siyasi iktidar, sermayenin çıkarına, sendikal örgütlenmenin önündeki en büyük engellerden biri olan bu iki yasanın özüne hiç dokunmadan varlığını sürdürmesini sağlıyor.

Bugün işçilere ve emekçilere yönelen saldırılar açıkçası 12 Eylül’ü aratmıyor.

Tüm bunlar, söz konusu işçiler, onların kazanımları olduğunda, AKP hükümetinin, 12 Eylül hükümetlerinin ihtiraslı bir mirasçısı olduğunu gösteriyor.